د زړه آئینه

بی خودۍ کې می خبر ، له خــپله ځـــان کړې

فصــاحت راته په برخــــــــــــه ، د بیان کړې

چې د زړه په ســـــترګو، ووینم اســــــــــــرار

آئینې ته می د زړه ، هـــر څـــــه عـیان کـړې

تجـــلی د معرفت چـــې ، په کــــــې ویـــــــنم

په حکمت کې داسي زړه ، راته روښــان کړې

چې په زړه کې یې ، دټــول جـــــهان وي مینه

داسي لـــوړه مرتــبه، د هر انســــــــــان کړې

چې په سپــــینو جامو پټ او زړه یې تور وي

را نه لـیري له نظــــره ، دا دیــــوان کـــــړې

چې جـاري په کې ، تل ســتا وي صــــــفتونه

داســــي ژبه په ثــنا ، راته ګـــــویان کـــــړې

»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

 

د حقیقت آئینه

راته ښکلی زړه ضمیر ،او خپل نظر کړې

په حکمت او معــــرفت می، مـــنور کړې

چې جـهان د حقـــــیقت په کې ښـــکاریږي

کیفــــیت د بیــخودۍ نه می، خـــــبر کړې

مودې وشـــوی، تورتمــوکې ، زه اوسیږم

دغه شپی د تورتمــونو می، ســــــحرکړې

چې حاصل راته سکون،د زړه هر دم شي

وحشــــتونو له توفــــانه می، بـــهر کړې

چې هر څه راته په روڼ نظر ښکاره شي

هغه تاج د معـــــرفت راته په ســـــر کړې

چې راکــــاږمــــه ګـــــوهر له دریــابونو

په ویــــنا د معــــرفت می هنرور کــــړې

چې د زغم څلې می ، جګه تر آسمان شي

اوســیله می، داســـــي لوړه لکه غر کړې

چې مو زړونه ، له هر خوا نه شي راجمع

دا خواره واره راغـونډ، په یو محور کړې

بی قیــــمته کــــاڼي، مــــا ، درتـه راوړي

ربه! ته یې را بدلي ، په ګـــــوهر کـــړې